Nobelprijs voor vrede naar Twitter? Onzin!
Door Marc Leijendekker – NRC Next
Is Twitter een serieuze kandidaat voor de Nobelprijs voor de Vrede, die dit jaar op 8 oktober wordt toegekend?
Wel als het aan Mark Pfeifle ligt, voormalig adviseur voor Nationale veiligheid in de VS. Hij heeft gezegd dat tegenstanders van het bewind in Teheran in de zomer van 2009 anders niet de kracht en het zelfvertrouwen zouden hebben gevonden om samen de straat op te gaan.
Dat paste in de stelling van een internet-goeroe als Clay Shirkey dat sociale media als Twitter en Facebook een nieuwe impuls hebben gegeven aan sociaal en politiek activisme. Motto daarbij: samen sta je sterk.
Dat de rol van Twitter in Iran sterk is overdreven, is al eerder overtuigend beschreven door de Iraanse journalist Golnaz Esfandiari. Het waren voornamelijk Iraniërs in het Westen die met elkaar twitterden, merkte zij op. Als mensen in Iran al met elkaar twitterden, deden ze dat in het Farsi. En dat wordt niet gelezen door al diegenen die gretig verklaren dat Twitter een instrument is voor directe democratie en een stem geeft aan het volk.
De schrijver Malcolm Gladwell stelt nu in een interessant artikel in de New Yorker dat de rol van Twitter en Facebook niet anders dan beperkt kan zijn voor wie politieke veranderingen wil.
Hij kijkt naar de burgerrechtenbeweging in de Verenigde Staten in de jaren zestig van vorige eeuw, vraagt zich af waardoor die zoveel succes had, en speculeert dan op een mogelijk rol van Twitter en Facebook. Daarbij komt hij tot twee hoofdconclusies:Twitter en Facebook vergroten het netwerk van vrienden en bekenden enorm, maar dat zijn bijna allemaal zwakke banden. Je 450 vrienden op Facebook zijn niet te vergelijken met je vier ‘echte’ vrienden. De sociale media zijn heel handig als je contact wilt onderhouden met een heleboel mensen waar je anders niet aan toe zou komen. Die virtuele vrienden zijn allemaal een beetje betrokken, zegt Gladwell. Maar zij zullen niet snel geneigd zijn om hun vrijheid op het spel te zetten om met je mee te doen in een gevaarlijke protestactie.
Het gaat bij Twitter en Facebook om netwerken, niet om hiërarchische, strak geleide organisaties. De geschiedenis van vrijwel alle protestbewegingen laat zien hoe belangrijk zo’n strakke leiding is.
“Because networks don’t have a centralized leadership structure and clear lines of authority, they have real difficulty reaching consensus and setting goals. They can’t think strategically; they are chronically prone to conflict and error. How do you make difficult choices about tactics or strategy or philosophical direction when everyone has an equal say?”
Al eerder heeft politicoloog Evgeny Morozov geschreven dat twitteren tegen een tiran lang niet altijd helpt. Gladwell gaat een stapje verder. Misschien ga je wel geloven dat je echt invloed hebt, terwijl er in wezen niets verandert.
(I)t is simply a form of organizing which favors the weak-tie connections that give us access to information over the strong-tie connections that help us persevere in the face of danger. It shifts our energies from organizations that promote strategic and disciplined activity and toward those which promote resilience and adaptability. It makes it easier for activists to express themselves, and harder for that expression to have any impact. The instruments of social media are well suited to making the existing social order more efficient. They are not a natural enemy of the status quo.
Maar, en die vraag stelt Gladwell zich niet, wat nu als je de mogelijkheden en reikwijdte van Twitter en Facebook weet te combineren met een strakke leiding? Zijn suggestie is dat zoiets per definitie onmogelijk is. Maar er zijn, ondanks alle individualisering, nog te veel voorbeelden van georkestreerd kuddegedrag om het zomaar met hem eens te kunnen zijn.
Mijn mening over dit artikel:
Ik ben het wel eens met de hoofdconclusies die worden gesteld door Gladwell, maar aan de andere kant zie ik de mogelijkheden die Social Media kan bieden in het toevoegen van ‘sociaal verkeer’ zoals het in het voorbeeld wordt gesteld. Middels dezen technologie kunnen we meer van mensen te weten komen, daarop inspelen en mogelijk worden geholpen. De Nobelprijs voor de Vrede komt wellicht ooit in combinatie met Twitter (of andere Social Media) in aanmerking voor iemand die het als middel heeft gebruikt, want dat is de essentie van deze techniek. Tevens wordt de geldprijs uitgereikt aan personen die zich verdienstelijk hebben gemaakt voor de bevordering van de vrede.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten